Dat klinkt lekker zweverig. Heerlijk!
Hoe zit het met deze kat en zijn spirituele lading? Nou, in 2020 belande ik thuis met een heftige burn-out. Ik waste mijzelf niet meer, at niet, dronk niet en voelde ook niet meer of ik honger of dorst had. Ik was de verbinding met mijn lichaam kwijt. Ik had mijzelf dermate uitgeput dat ik mij moest afsluiten van alle mogelijke prikkels. Dat betekende dat volledige isolatie noodzakelijk was. Want kracht en energie om grenzen aan te geven of überhaupt een ‘normaal’ gesprek te voeren had ik niet meer. Kwam die lock-down voor mij toch stiekem wel goed van pas.
Ik sprak weinig mensen. Ook kon ik geen licht verdragen, dus gordijnen 24/7 dicht. Geen geluid, dus hele dag oordoppen in. Moest ik boodschappen doen? Dat lukte mij 1x in de week met mijn oordoppen in op een rustig tijdstip. Was ik wat vergeten? Jammer dan, ik moest minstens een week wachten. Bij de minste of geringste prikkel voelde het alsof mijn lichaam onder volle voltage stond.
Gelukkig kon ik beetje bij beetje meer prikkels verwerken. Het heeft mij lang pijn gedaan om tegen de hoeveelheid onbegrip aan te lopen. Opvattingen als ‘Je hebt lekker veel vrije tijd om leuke dingen te gaan doen.’ Of ‘Een burn-out zit tussen je oren, knop omzetten en hoppa gaan’ zijn een kleine greep uit de uitspraken die ik tegen ben gekomen. Inmiddels ben ik ver genoeg hersteld dat dit onbegrip mij niet meer raakt. Al vind ik het een verdrietig beeld om te zien hoe onwetend mensen zijn met deze meningen op dit onderwerp en anderen daar nog wel mee raken. Voor mij getuigd dit van een gebrek aan mededogen en dat is ronduit jammer voor de kwaliteit van verbinding tussen mensen.
Een aantal maanden na mijn uitval nam ik een kat in huis, een adoptiekat van middelbare leeftijd. Ik was onzeker over het gegeven dat mijn gezondheid nog alles behalve goed was. Was ik wel in staat om deze verantwoordelijkheid te dragen? Toch was het verlangen groot en ontving ik de kat met open armen in mijn leven. Het was een zachtaardig verlegen mannetje dat een wat onzekere indruk op mij maakte. Ook had hij te maken met flink overgewicht. Eenmaal bij de dierenarts bleek zijn conditie slechter dan gedacht. Door de slapte van zijn spieren schoten zijn knieschijven van zijn gewricht bij elke sta die hij zette. Op de bank springen was de maximale hoogte die hij kon en mocht springen. Een aantal tanden waren rot, maar konden niet verwijderd worden. Door zijn overgewicht zou hij de narcose niet overleven.
Met ondersteuning van de dierenarts ging ik een afvaltraject met hem in. Zij hielpen mij bij het opstellen en bijsturen van het voedselplan. En ik ging aan de slag met het uitvoeren ervan. Ik richtte mij op het verbeteren van zijn conditie en het vergroten van zijn zelfvertrouwen. Nu is het welbekend dat katten alleen meewerken wanneer ze dat zelf ook echt willen. Ik deed daarom een beroep op mijn creativiteit en improvisatievermogen om deze kat in beweging te krijgen. Ik bedacht mijn eigen catgym workouts voor hem en ging hij naar de catschool. Dat kwam er op neer dat ik hem, met behulp van youtube, trucjes leerde. Zo kwam hij in beweging, leerde hij dat de omgeving in bepaalde mate voorspelbaar werd en kon hij zich door deze interacties binden aan mij. Zijn zelfvertrouwen groeide en zijn omvang kromp. Nu ruim twee jaar later is het een heel andere kat dan die ik toen voor het eerst heb leren kennen. Hij is in goede gezondheid en lekker spraakzaam.
Misschien heb je de link ondertussen al een beetje gelegd. Want juist door zijn groeiproces te zien, op zulk gedetailleerd niveau. Door te zien dat niet elke dag vooruitgang is, maar dat 3 stappen vooruit en 2 achteruit nog steeds vooruit gang is. Het belang van het aansluiten op de natuurlijke energie en intrinsieke motivatie die er die betreffende dag is, leerde ik veel over mijn eigen proces. Ik kon het vertalen naar mijn eigen situatie, mijn eigen herstelproces. Wanneer ik te veel van mijzelf verwachte dacht ik aan het proces van mijn kat, waardoor ik mijzelf toestemming kon geven om meer te verzachten in het verloop van een natuurlijk herstelproces. Uiteraard is de werkelijkheid geen sprookje en wordt je continue uitgedaagd door interne en externe triggers die je weer laten terugvallen in oude patronen. Toch bleef en blijft mijn kat mij er steeds aan herinneren dat een ontwikkelproces niet lineair is. Dat een proces afdwingen juist tot stagnatie leidt en dat voldoende rust nodig is, waar je dan ook mag staan in je ontwikkelproces. Verwerkingstijd is cruciaal. Ik hielp mijn kat en mijn kat hielp mij. Daarom werd mijn kat niet alleen mijn huisdier, maar ook mijn spirituele leider.
Hoe zit dat bij jou? Welke onverwachte mensen, dieren of dingen zijn op jouw pad gekomen die jou veel hebben geleerd over jezelf? Wanneer je de vrijheid voelt om het te delen dan ben ik benieuwd om jouw ervaring te lezen.
