Vindt jij het ook zo lastig om authentiek te zijn? Want dat kan kloppen. Authenticiteit in je zelf hervinden is een proces die uitdagingen kent. In deze blog lees je het mechanisme achter deze uitdagingen.
Wanneer je mijn laatste blog authenticiteit (link) hebt gelezen, dan begrijp je dat authenticiteit van nature al in je zit. Dat jij door cultuurgedreven socialisatieprocessen afgeschermd bent van deze aangeboren essentie in jou. En dat je hierdoor een persona hebt gecreëerd die in deze wereld het meest geaccepteerd en meest ‘veilig’ is om te tonen. Echter deze persona komt niet vanuit jouw innerlijke bron. Je bent dan niet verbonden met wie jij van binnen echt bent. Omdat je niet vanuit je unieke natuurlijke stroom leeft, is de kans groot dat je doet, denkt, en keuzes maakt in het leven die je niet dat dieper gevoel van geluk oplevert. Niet die sparkle van het leven. Je doet zo hard je best om op zoek te gaan naar dat geluksgevoel en het lukt je vast en zeker ook om dat geluksgevoel te ervaren. Maar telkens is het van tijdelijke aard. Telkens klopt er een deel in jou aan de deur om je te laten weten dat het zich onvervuld voelt. Als een soort echo op de achtergrond of heel luid en duidelijk op de voorgrond. De kans is groot dat je met vragen blijft zitten als ‘Is dit het nou?’, ‘Wat doe ik hier eigenlijk op aarde?’, ‘Wie ben ik nu werkelijk?’.
Als sociale wezens zijn wij geprogrammeerd om zoveel mogelijk geaccepteerd te worden door onze tribe. Want hoewel de huidige leefomstandigheden gemoderniseerd zijn, leeft ons DNA nog volgens het primitieve principe dat we als individu geen schijn van kans maken om te overleven. We moeten bij de groep blijven. Dat ligt in ons zenuwstelsel opgeslagen en daar kunnen we simpelweg niet onderuit. Afgewezen worden betekend daarmee dus een vergrootte kans op de angst op buitensluiting en daarmee het angstgevoel van doodgaan. Ons primitieve brein zal er dan dus alles aan doen om geaccepteerd te worden. Want dát is onze overlevingsstrategie.
Delen in jezelf die geliefd en geaccepteerd werden, waren daarmee ‘veilig’ om te laten zien aan de buitenwereld. Delen in jezelf die niet geliefd en geaccepteerd werden, waren daarmee onveilig om aan de wereld te laten zien. Ik neem je mee aan de hand van een voorbeeld om uit te leggen wat dit doet met het ervaren van zielsgeluk.
Stel dat jij als jong kind verdrietig was. Jij ervoer emoties en toonde deze. Wanneer hier geen ruimte voor was of je kreeg zelfs een draai om je oren, dan ontving je het gevoel van afwijzing. Een gevoel van doodsangst popt in no time op. Op jonge leeftijd ontbreekt het nog aan het vermogen om op meta niveau te denken. Als kind leg je het verband ‘ik ben slecht als ik emoties laat zien’. En ‘ik moet goed zijn om te overleven’. Wanneer dit herhaaldelijk gebeurd, leer je als kind, om te overleven, dat je ten koste wat kost het emotionele deel weg moet stoppen.
Maar natuurlijk heb je als kind (en als volwassene) emoties. Daarom zal het kind een innerlijk bouwwerk moeten creëren om dat emotionele deel ‘dat slechte deel’ te onderdrukken. Hoewel het tegenstrijdig klinkt, doet een kind dit uit zelfliefde. Het kind probeert zichzelf op deze manier van binnenuit te beschermen tegen de afwijzing, de dreiging, van buitenaf. Je kunt het vergelijken met dat je als kind een bewaker creëert die dat emotionele kind opsluit in een kamer en vastbind om een stoel. Met het idee dat het in die kamer veilig is en beschermt is tegen de dreigende buitenwereld. De beste bedoelingen dus van die bewaker. De bewaker ziet het als zijn levensmissie om dat kind te beschermen en staat continue op wacht om er voor te zorgen dat het kind er met geen mogelijkheid uit gaat. En ook dat geen enkele trigger voorbij de kamerdeur kan openen.
Echter, jij bent inmiddels volwassen geworden en dit mechanisme is van kracht gebleven. Deze delen kennen namelijk geen onderscheid tussen het heden en het verleden. Als volwassene zal je dan dus ook zoveel mogelijk emotionele triggers uit de weg gaan en wanneer je emoties voelt, zul je deze afwijzen. Of bepaalde emoties afwijzen. Diepere emotionele verbindingen ga je niet meer aan en houdt mensen op een veilige afstand. De bewaker in jou is zo druk bezig met ‘beschermen’ dat het niet doorheeft hoe het kind er in deze ruimte aan toe is.
Om weer het gevoel van heelheid te ervaren zullen deze delen weer moeten fuseren. Dat ze weer gezond kunnen communiceren en dat het kind een accurate bescherming krijgt ook buiten die kamer te kunnen leven. Daar vind immers het echte leven plaats. Maar die deur was om een reden dicht gedaan. Het opendoen van die deur betekend dat hetzelfde gevoel weer ophoog komt als de reden waarom die deur ooit was dichtgegaan. En dat gevoel is simpelweg pure doodsangst. Daarom is een helingsproces lastig en intens. En precies om deze reden kun je zo’n proces niet afdwingen. Die motivatie moet van binnenuit komen waarin je bereidt bent om die diepe angst in de ogen aan te kijken. De zure appel zullen we maar zeggen….
Maar waarom zou je door zo’n intens proces heen willen?
In dit geval, doen we de deur van de kamer open dan zien we een verhongerd kind, compleet onder de blauwe plekken. De bewaker was zo druk bezig om de voordeur te beschermen dat hij niet doorhad dat via een achterluik allerlei kwade bedoelingen de kamer in konden glippen en vrij spel hadden met het kind. Het kind zat al die tijd in het donker. Het was zo geteisterd door het onbewuste toedoen van de eigen bewaker die onbewust was van de impact van zijn huidige rol, dat t nauwelijks meer levenskracht leek te hebben. En het welzijn van dit verwaarloosde kind is onbewust in jezelf te voelen. Met behulp van bewustwordingsprocessen kun je deze patroon doorbreken.
Het kind kan nu alsnog krijgen wat het nodig heeft om te helen en om zich écht veilig te voelen. Logischerwijs heeft dit kind in jou hiervoor tijd en aandacht nodig. In dit kind zit veel vruchtbare levensenergie. Het verwaarlozen van dit emotionele kind gaf je het gevoel van leegte, een gemis van een fundamenteel onderdeel in jezelf. Door het er nu te laten zijn en de bewaker te helpen om accurate bescherming te geven, zorg je ervoor dat ze samen een krachtig duo zijn die jou kunnen voorzien van levensenergie.
Op deze wijze zijn er heel wat van zulke afsplitsingen geweest welke op verschillende leeftijden en onder verschillende omstandigheden hebben plaatsgevonden. Zijn er heel wat kooitjes, kerkers en kamers in jouw gecreëerd. Integratie van al deze weggestopte delen, maakt dat je weer authentiek kunt zijn. Maakt dat je weer verbinding hebt met die innerlijke bron van levensenergie. Alle wijsheden die al in jou zitten. Wanneer je daar contact mee maakt heb je direct toegang tot de antwoorden op vragen die jouw het levensgeluk geven.
Integraal holistische massagetherapie is een uitstekende manier om deze delen in een veilige setting de ruimte te geven om te helen en groeien. De ruimte om weer compleet te worden. Zoals je hierboven leest is het een intens proces wat stap voor stap gebeurd op het tempo dat jouw lichaam en geest nodig heeft.
Ben je geïnteresseerd in wat holistische massagetherapie in jouw specifieke situatie kan betekenen? Voel je dan vrij om contact op te nemen via het contactformulier
