In mijn vorige blog benoemde ik al dat het zenuwstelsel geen onderscheidt maakt tussen het heden en het verleden. Door een trigger kan het zenuwstelsel je in een blink of the eye terugbrengen naar een periode uit het verleden. Zo ook ik ontkom daar niet aan. Gisteren probeerde ik een blog te schrijven, maar ik blokkeerde. Al een tijdje wordt ik getriggerd. De reacties in mijn lichaam waren duidelijk voelbaar, maar nog niet sterk genoeg dat ik de kern kon achterhalen. Mijn zelfexpressie stokkerde en gisteren was het dan zover. Mijn kinderbewustzijn kwam dermate sterk naar boven dat ik bewust naar de kern van de pijn kon.
Al jaren en jaren heb ik mijzelf niet meer fysiek pijn gedaan. Vroeger sloeg of stompte ik mijzelf nog wel eens. Niet omdat ik het fijn vond om mijzelf pijn te doen. Allesbehalve. Mocht het opnieuw zover zijn gekomen dan stond het schaamrood mij op mijn wangen. Eigenlijk niets om voor te schamen. Want op dat moment was dat simpelweg het ‘best’ beschikbare coping mechanisme die ik tot mijn beschikking had. Een mechanisme dat mij kortstondig hielp om van die overload aan razende energie af te komen dat in mijn lijf gierde. Waar de één het naar buiten uit in de vorm van agressie, richtte ik deze agressie naar binnen. En na jaren was het gisteren ineens weer zover.
Ik begon mijzelf te slaan. Twee volle meppen op mijn hoofd en één op mijn been en ik besefte wat er gaande was. Overweldigt door de mix aan emoties die ik door mijn lijf voelde gieren. Emoties die klaarblijkelijk stonden te wachten om hun weg naar buiten te banen. Ik paste mijn uitingsstrategie aan. Ik verplaatste mij naar mijn slaapkamer. Raapte vlug een hoopje dekens bij elkaar en bokste er flink op los. Het enige doel dat ik had was het er uit laten, pure ontlading. Een veilige manier waarbij ik mijzelf en een ander geen schade zou doen. Oordelen erop heb ik op zo’n moment gelukkig niet meer. Daardoor vervalt de weerstand en kan de spanning eruit vloeien. Ik bokste lustig door en schreeuwde in mijn kussen, net zolang tot het eruit was. Tijdens zo’n proces komen er bij mij heldere beelden naar boven.
In dit geval zag ik mijn moeder voor mij. De sfeer die ik daarbij voelde ervoer ik als bedrukkend en onveilig. De verbeelding van mijn innerlijke criticus zag in de gedaante van mijn moeder en sprak mij met blikken toe. Die blikken kwamen vlijmscherp binnen. Als messen sneden ze in mij hart. Ik voelde ze als steken in mijn borst. De woorden die op de achtergrond echoden waren een opsomming van herhalingen van gebeurtenissen die vroeger plaatsgevonden hadden. Een reeks aan kritiek en benoemde tekortkomingen die als een waterval over mij heen spoelde. Het deed pijn. Pijn in mijn hart. De boosheid woelde op. Boosheid richting mijn moeder haar omgangsnormen in de betreffende situaties. Hier gaf ik uiting aan door opnieuw te stompen in de dekens.
Toendertijd kon ik het niet uiten, maar nu alsnog wel. Niet als haat richting mijn moeder, maar puur om de krachtige energie die uit boosheid voortkomt niet meer in mijn lichaam te laten razen. Maar te kanaliseren, te ontladen. Wat ik toen niet kon uiten, en zich vast heeft gezet in mijn lichaam, nu alsnog te omarmen, waarna ik het kan loslaten. Toen de boosheid eruit vloeide, kwam er plaats voor verdriet en eenzaamheid. Een diepe angst. Dat lag er klaarblijkelijk onder. Het verdriet om het gemis aan adequate erkenning voor wie ik was. Het gemis aan waardering. Dat ik al goed genoeg was om wie ik was. Het verdriet en het gemis heeft een gevoel van eenzaamheid achtergelaten.
Het gevoel van niet gezien worden, niet gehoord worden. Dat kindsdeel in mij voelt zich onveilig en angstig. Ik (mijn volwassen bewustzijn) had duidelijk contact met dit kindsdeel en vroeg wat het nodig had. Het vertelde mij dat het simpelweg gezien wilde worden. Het wilde simpelweg de ruimte krijgen die ik het zojuist gekregen had. Aanwezig zijn bij het gevoel zonder er een oordeel over te hebben. Dat dit deel in mij al van toegevoegde waarde is, gewoon door er te zijn, niet door wat ze presteert. En geen kritiek hoeft te verwerken. Daarna voelde ik een stroming van warmte en kalmte ontstaan. Het kindsdeel voelde zich nu veilig.
Zoals je leest zijn de lessen die de mensen in mijn praktijk van binnenuit leren net zo goed toepasbaar op mijzelf. Ik ben geen uitzondering op de regel. Daar word ook ik keer op keer aan herinnerd. Er aan herinnerd om naast mijn angst te gaan zitten, zodra deze opkomt. Telkens weer door een andere trigger, vanuit een andere invalshoek, wordt ik naar de kern van mijn wezen geleidt. Kan ik blootleggen waar ik zelf nog wonden heb die geheeld mogen worden. Tegenwoordig zie ik triggers daarom dan ook als waardevolle elementen binnen zelfontwikkeling.
Graag wil ik expliciet benoemen dat het niet mijn bedoeling is om mijn moeder in een slecht daglicht te zetten, ze kon ook net zo goed heel liefdevol en supportive zijn. Tegelijkertijd wil ik de rauwe realiteit bespreekbaar maken en niet om de hete brei heen draaien. Uit de taboesferen die hap en bespreekbaar maken. Ervaringenverhalen binnen ouder-kind relaties mogen meer aandacht krijgen. Ook de minder mooie kanten die een nadelige impact heeft op je ontwikkeling. En welke doorwerkt tot in je volwassen leven. Met als doel ruimte te creëren voor groei.
Tevens, ouders hebben de beste bedoelingen met hun kind. Ze geven het beste dat ze kunnen geven, ook wanneer dat niet (volledig) aansluitend is geweest. Ook zij maken cruciale fouten. Dat is een feit. En dat is vooral heel menselijk. Ik ben er van overtuigd dat als ouders in staat waren meer te geven. Dat zij dat met alle liefde hadden gedaan. Ook de mijne. Ik ben ze dankbaar voor alles wat ze mij wél hebben gegeven, want dat is veel. Meer dan ik hen ooit teruggeven kan. Daarnaast is het ook mijn eigen verantwoordelijkheid om de tekorten die ik heb opgelopen tijdens mijn jeugd in mijzelf te onderzoeken en – al dan niet met behulp van bemiddeling – alsnog aan te vullen en ontwikkelen.
Morgen wil ik een blog schrijven over waarom ik de generatie van mijn ouders beter leer begrijpen en ik compassie kan opbrengen voor de uitdagingen die zij hebben meegemaakt in hun kindertijd. Dat op hun beurt weer een directe invloed heeft op de manier waarop deze generatie hun kinderen heeft opgevoed.
Bedankt voor het lezen van deze zeer persoonlijke blog. Het delen van deze blog voelt spannend en bevrijdend tegelijkertijd. Tot de volgende.
