Door mijn werk als integraal holistisch massagetherapeut leer ik mijn ouders beter begrijpen. Gaande de tijd komen er steeds meer vrouwen van hogere leeftijd naar mijn praktijk. De oudste dame heeft een leeftijd van 72 jaar. Slechts een paar jaar ouder dan dat mijn eigen ouders zijn.
Tijdens mijn masteropleiding in de interdisciplinaire sociale wetenschappen leerde ik al over generatie specifieke klimaten. Welke tijdsgeest er heerste, tegen welke uitdagingen mensen uit deze generatie aanliepen als kind zijnde en wat de invloed hiervan was op hun ontwikkeling. Ik vond dat heel interessant om te leren, al bleef het nog wel bij platte kennis. Toen ik jaren geleden mijn eigen spirituele reis begon, kreeg ik meer inzicht in de gevolgen ervan op het niveau van bewustzijn. Nu ik actief begeleiding bied binnen het helingsproces van mensen uit deze generatie, krijgt mijn kijk op deze generatie en daarmee mijn ouders meer diepgang.
Mijn ouders groeide op in de generatie waarin de sociale structuren binnen het land nog in wederopbouw waren na de tweede wereldoorlog. Hard werken was het motto, waarbinnen geen plaats was voor emoties. Opvoedstijlen waren voornamelijk autoritair, wat weinig ruimte overliet voor liefde en erkenning. Daarnaast waren de gezinnen groot, waardoor competitie in de hand werd geworpen onder broertjes en zusjes om dat beetje aandacht van vader en moeder te ontvangen.
Liefde, erkenning en emotionele beschikbaarheid van ouders zijn dé basis voor een gezonde ontwikkeling, ongeacht welke generatie je opgroeit. De generatie van mijn ouders, de zogeheten babyboomers (1941-1955) en generatie X (1955-1970), zijn opgegroeid in een sociaal emotioneel klimaat met ernstige tekorten. Dat heeft tot gevolg dat deze generatie kampt met veel innerlijke tekorten. Onverwerkte innerlijke angsten, afgedekt met overlevingsmechanismen die hen ver weg houd bij dit gevoel van angst. Binnen deze mechanismen is er vrij weinig ruimte voor diepgaande verbinding. Want verbinding betekend dat er ook verbinding ontstaat met dat gevoel van angst. En die angst wil niet gevoeld worden. Het wegdrukken en onderdrukken van essentiële delen van de Zelf, waaronder dat deel dat zich angstig voelt, staat één op één met het gevoel van eenzaamheid. Het is dan ook niet zo gek dat deze generatie kamp met eenzaamheid, of ze dit nu bewust of onbewust ervaren. En ook díe gevoelens worden vervolgens weggestopt, uit taboe om te praten over gevoelens.
Door te werken met mensen uit deze generatie, mee te kijken en te voelen met hun binnenwereld. Terug naar periodes uit hun jeugd, leer ik op belevingsniveau te snappen wat opgroeien in deze generatie daadwerkelijk betekende. Dit heeft tot gevolg dat het gevoel van eenzaamheid die ik voelde in de relatie met mijn ouders. De verwarrende mix van boosheid en verdriet erom, plaats maakt voor begrip en mededogen. Dit bevestigd maar weer dat mijn werk geen eenrichtingsverkeer hoeft te zijn. De mensen die op mijn tafel komen, vinden heling door de begeleiding die ik bied. Dat het hen weer in contact brengt met die weggedrukte delen in hunzelf. In een veilige setting dat onveilige gevoel naar boven durven laten komen.
En ik wordt op mijn beurt geïnspireerd door de intieme ervaringsverhalen die bij mij een proces van innerlijke heling tot stand brengen. Samen maken we de wereld een stukje begripvoller. Nu voel ik al veel lof voor die mensen die de moed bij elkaar verzamelen om hun binnenwereld te onderzoeken. En misschien nog wel des de meer mensen uit deze generatie. De wil om te ontwikkelen kent geen leeftijd. En leren doen we van elkaar, ook vanuit de rol van therapeut wordt ik geïnspireerd door de mensen die bij op de tafel komen. Elke keer weer.
