Klagen, mopperen, zeuren. Wat is jouw associatie met deze woorden?
Voorheen kwamen er bij mij verschillende reacties omhoog. Mijn lichaam maakte een weggaande beweging. Mijn emoties voelden zwaarder worden en mijn gedachtes weerspiegelden een duidelijke ‘oh nee’. Maar er zit iets waardevols in klagen. Nu is er in de basis niks mis met klagen. Soms kan klagen en mopperen echt even een goede uitlaatklep zijn, waardoor een innerlijke obstructie wordt opgeheven. Even gehoor geven aan dat deel in je dat een ongenoegen ervaart kan soms even heerlijk zijn. Echter, wanneer er een constructief patroon van klagen en mopperen ontstaat over één of meer onderwerpen dan wil het je iets vertellen. En ik beken, ook ik kon er wat van. En bij tijd en wijlen nog steeds.
Al weet ik nu wel beter.
Want.
Wist je dat klagen en mopperen bij uitstek een mooie ingang is om te achterhalen wat je juist wel wilt? De dynamiek is alleen anders en het perspectief is anders. In principe is het net zo eenvoudig als een kwestie van flip the coin and you’ve got it.
Ik neem je mee.
Onder elke klacht en achter elk gemopper zit namelijk een verhuld verlangen. Waar iemand teleurgesteld of ontevreden over is kun je omdraaien naar wat je eigenlijk zo mist in die situatie. Zo komt er een vrouw bij mij die mopperend begon over het repetitieve geklaag van haar schoonmoeder. Om de herhaaldelijke klaagmomenten van haar schoonmoeder door te komen, moest ze delen in zichzelf uitzetten. Dit ging vol automatisch. Naderhand voelde ze dat haar energiepeil flink was gekelderd en ze bleef achter met gevoelens van frustratie en irritatie. Ze ervoer al stress wanneer haar schoonmoeder binnen kwam lopen.
In deze situatie miste zij de verbinding met zichzelf. En dát is nu net waar ze naar verlangde. Kwalitatieve verbinding met zichzelf om zo ook kwalitatieve verbinding met anderen aan te gaan. Zodat ze vol in aanwezigheid kan zijn met zichzelf en in contact met anderen. Dát is wat haar het gevoel van geluk gaf.
Klagen en mopperen komt voort uit de energie van het kinderbewustzijn en ziet geen perspectief. Het heeft een energie van slachtofferschap. Terwijl verlangen voortkomt uit de energie van het volwassen bewustzijn en fungeert als die duidelijke stip aan de horizon om naar toe te bewegen. Het biedt perspectief. In het proces van beweging richting dat verlangen komt het nemen van verantwoordelijkheid kijken. Je zal stappen moeten nemen die je naar die stip aan de horizon toebrengt. Dat vraagt om dingen te doen die soms buiten je comfortzone liggen. En dat kan spannend, nieuw en eng zijn. En die spanning kan soms nét wat te groot worden ervaren, waardoor je weer terugvallen kunt vallen in de energie van klagen. Terug naar het kinderbewustzijn. Inzicht krijgen in je verlangen is één, maar er naar toe gaan leven vraagt om moed. Het heen en weer schipperen tussen het kinder- en volwassenbewustzijn, tussen het mopperen en bewegen naar verlangen, dat is een natuurlijk proces.
In het eerder genoemde voorbeeld kwam tijdens de sessie naar boven dat deze vrouw gezonde grenzen mag neerzetten richting haar schoonmoeder wanneer ze naar d’r eigen stip op de horizon toe wilt bewegen. Het deel dat zich angstig voelt om die stap te zetten, heeft even de ruimte gehad om te zeggen waar het bang voor is en wat het nodig heeft. Daarnaast heeft het al aanwezige beschermde deel in deze persoon extra aandacht gekregen. Dat beschermende deel helpt het angstige deel om samen die spannende situatie aan te gaan.
Dus hoor jij jezelf klagen of iemand anders? Wees maar eens nieuwsgierig en probeer de coin te flippen.
