Na een behandeling raak ik een persoon in principe niet meer aan, ondanks dat ik ze tijdens de sessie wel nagenoeg de hele tijd aanraak. Maar waarom dan niet? Professionele afstand? Nee. Dat is niet de reden. Maar wat dan wel?
Ik neem je mee in de volgende ervaring.
Via via was in contact gekomen met een vrouw die ademcoach in opleiding was. Ik werd gevraagd als oefenpersoon en was heel erg nieuwsgierig. Het ging om een ademtechniek waarmee je diepliggende spanning in het bindweefsel vrijmaakt en ontlaad. Een flinke stressrelease dus. Ik was er niet bekend mee dus ik liet mij verassen. Uit onwetendheid had ik het vlak voor een andere coachsessie gepland. Voorafgaand aan de sessie bij een coach waar ik wel vaker kwam. Simpelweg kwam het in de planning zo uit. In die ‘tweede’ sessie onderging ik een methodiek die interne familie systematiek heet. In het kort is dat een methode waarbij je in een semi-hypnotische staat in verbinding wordt gebracht met je innerlijke sub persoonlijkheden, je interne familie systeem. Je begeeft je daarbij in je onderbewustzijn.
Nou, lekker onbevangen ging ik de ademsessie in. Daarin kwam ontzettend veel spanning vrij en ik merkte dat ik contact kreeg met diepere lagen van mijn onderbewustzijn. Vol met het gevoel van joy en surprise ging ik door naar mijn volgende coachsessie, waar ik opnieuw dat onderbewustzijn indook. Dit keer kwam ik nog dieper dan normaal en heb daar flink wat mooie inzichten mogen krijgen. Maar toen gebeurde het….
Het afscheid.
Ik gaf mijn coach een knuffel en het volgende gebeurde. In een spilt second. Ik weet nog dat ik dacht ‘Hej, deze knuffel duurt langer dan dat het nog natuurlijk voelt’. Dus ik begon langzaam los te laten. En met dat loslaten viel mijn coach stijl achterover. Haar lichaam verstijfd als een soort mannequin trok de zwaartekracht haar in deze houding omver. Met een bepaalde blik op haar gezicht van verschikking en met haar pupillen bijna zo wijd als haar irissen kwam ze ten val. Tijdens de val raakte ze met haar hoofd de rand van de tafel, waardoor ze weer ‘bijkwam’. Gedesoriënteerd, even niet meer beseffende waar ze was en niet wetende wat er zojuist gebeurde. Alhoewel ze maar een paar seconden in deze staat is geweest, voelde het voor haar alsof ze heel lang vertrokken was. In dat moment had ze namelijk een hele reeks aan beelden de revue zien passeren. We waren beide flink onder de indruk van deze situatie.
Een paar dagen later legde ik deze situatie voor aan een traditioneel boeddhistische monnik. Ik woonde namelijk een lezing bij over karma en meditatieles. En daar kreeg ik een heel helder antwoord met bijgaand advies. Dat klonk als volgt. Wanneer je mediteert, ademwerk doet of welk andere activiteit dan ook waarbij je energie vrijmaakt uit lichaam en psyche moet je even niemand aanraken. Hoe verleidelijk ook. Je hebt hard gewerkt om die energie vrij te maken en voordat het in je eigen lichaam kan landen, voordat je er zelf profijt van kan hebben, geef je hem eigenlijk direct alweer weg. Daarbovenop, energie is individu eigen. Elke energie is geconverteerd aan het eigen energiesysteem. In de hierboven genoemde situatie had ik veel energie vrijgemaakt. Toen ik mijn coach knuffelde kreeg zij in één klap veel van deze energie binnen. Omdat haar energiesysteem ook nog eens geen raad weet met deze energie sloeg bij haar als het ware de stoppen door.
Regelmatig willen mensen mij bij het weggaan van een sessie een omhelzing geven. Uiteraard logisch, want we zijn samen zojuist een intiem en kwetsbaar proces doorgegaan. En tijdens de sessie zet ik mijzelf in een soort modus, waarin ik een soort stroomkring vorm. De energie van deze persoon stroomt bij naar binnen, ik mag ‘meelezen’ en geef hem weer terug. Zodra ik bij de afronding loslaat, ga ook ik weer uit deze modus en zet ik mijn energiesysteem weer dicht. Ondertussen blijft het bij de persoon op de tafel gewoon doorstromen.
Alhoewel ik met liefde deze mensen een knuffel geef, heb ik nog meer liefde voor het behoud van eigen energie van zowel mij als van de ander.
P.s. Voor diegene die het zich afvroeg, mijn coach heeft gelukkig geen hersenschudding overgehouden van die klap tegen de tafel.
