In Nederland heb ik mij altijd relatief makkelijk kunnen blenden. Als jonge vrouw met een Kaukasisch uiterlijk viel ik niet direct op. Hooguit mijn lengte van 1,87 deed mij letterlijk boven de rest uit steken. Voor de rest ging ik op in de menigte. Dat heb ik altijd als vanzelfsprekend en normaal ervaren. Tot de zomer van 2018. Wat ik toen heb ervaren, had ik zelf niet kunnen voorspellen.
Voor 1,5 maand was ik in Mexico te vinden. Mijn toenmalige partner is Mexicaanse en we verbleven in de stad Pachuca. De stad waar zij geboren en getogen is. Een klein stadje, waar de populatie toeristen die er komen voornamelijk uit Mexicanen bestaat. De meeste inwoners hadden zelden of zelfs nooit een blanke westerling gezien. Je kunt je dus wel inbeelden dat ik opviel. Dat resulteerde in het volgende.
Zodra ik de deur uit ging, werd ik aangestaard en nagekeken. Mensen draaiden hun hoofden om, zodat ze naar mij konden kijken. Liep ik langs een restaurantje? Dan stopten mensen met eten, stopten ze met hun gesprekken om een glimp op te vangen van die voorbij lopende blanke dame. Ik kreeg dateverzoeken en telefoonnummers van mannelijke obers en random mannen op straat. En met als kers op de taart gebeurde er het volgende.
Ik was mijn groenten aan het inkopen op een lokaal marktje toen twee vrouwen op mij af kwamen lopen. Ze spraken mij aan. Zonder dat ze ook maar iets van mij wisten, stelden ze de volgende vraag; ‘Do you want to work for our school as an English teacher?’. Of ik hun Engelse lessen wilde komen verzorgen op een privéschool vlak in de buurt!?
Like, whut?!
De setting. De vraag. De serieuze blikken van de vrouwen. Ik was compleet in de war. Omdat ik zelf uit het onderwijs kom was de vraag om voor de klas te gaan staan niet direct een gekke. Maar in dit geval was ik flabbergasted. In eerste instantie dacht ik nog: ‘Hoe weten deze vrouwen dat ik een onderwijsachtergrond heb?’ Gevolgd door.. ‘Dat kunnen zij helemaal niet weten’.
Ik heb ze vriendelijk bedankt en lichtelijk verbouwereerd ging ik verder met wat ik bij het marktje kwam doen.
‘Wat was mij zojuist overkomen?’
Ik geef toe. In eerste instantie werd mijn ego gestreeld. Tot ik een laagje dieper ging kijken.
Want waar kwamen deze vrouwen op af?
Waren het mijn talenten?
Nee.
Was het mijn kennis?
Nee.
Was het mijn werkervaring?
Nope.
Was het om mijn persoonlijkheid, mijn passies en om wat ik ambieer?
Nee, ook niet.
Deze vrouwen. De mannen op straat. De obers in de eettentjes. De starende mensen op straat, de restaurants, de winkels. Ze werden niet aangetrokken door mij, door Elly. Niet om wie ik écht was.
Het ging hen om mijn uiterlijk en de associatie die zij daarmee hadden. Ze deden aannames of wie ik dat zou zijn en wat ik te bieden had. Ik had te maken met positieve discriminatie. De zogeheten white privilege. En nu zou je misschien denken. Fijn toch? Maar nee. Ik kreeg een soort sterrenstatus toegewezen, waar ik niet om had gevraagd. Ik kon moeilijk de intentie van mensen peilen. Ging het ze écht om mij of omdat ze graag met een Europeaans blank iemand geassocieerd wilde worden. Het werkte verwarrend en ik merkte dat ik moeite had om die echte verbinding aan te gaan. Ik werd alert en bleef op mijn hoede, waardoor ik minder mijn onbevangen zelf kon zijn. Het voelde beklemd en wilde niet meer opvallen.
Nu is het zo dat de meeste mensen niet willen opvallen. Blenden geeft een bepaald soort rust. Het kan je het gevoel van veiligheid geven. Ook kan het je het gevoel van erbij horen en comfort opleveren. Daar is in de basis niets mis mee. Maar als je belangrijke delen in jezelf opzij moet zetten om ten koste wat het kost erbij te horen, dan onderdruk je ware Zelf. De meeste mensen vinden het lastig om op te vallen, uit (on)bewuste angst voor de reactie van de omgeving. Wanneer dat de reden is, dan wordt het blenden een creatie van schijnveiligheid en pseudo comfort.
In mijn sessies help ik mensen om in contact te komen met wie ze daadwerkelijk van binnen zijn. Op deze manier kunnen ze hun zelfexpressie tot bloei laten komen. Daarin kom je allerlei blokkades tegen die deze zelfexpressie kunnen dwarsbomen. Waaronder de angst om de reactie van de omgeving. Zelf ben ik opgegroeid in Twente, waar het motto heerste ‘De maar normaal, dan doe je al gek genoeg’. Maar misschien mogen we allemaal wel wat gekker doen. Wat meer buiten de lijntjes kleuren. Meer opvallen. Zodat we allemaal vanuit onze unieke expressie waarde kunnen toevoegen aan ons eigen leven en dat van een ander.
Want zeg nou zelf….
Naar buiten uitdragen wie je bent, dat is toch échte vrijheid?
